Chandirani (1953) - Bhanumathi przed i za kamerą w kostiumowej przygodowej masali o księżniczce walczącej z uzurpatorem

Forum » Tollywood

mariola, 15 września '09

Dumnie mogę oświadczyć, że w tej chwili to mój najstarszy obejrzany film telugu (i południowy w ogóle zresztą starszych bolly też obejrzałam może że 3 tylko), tym samym pobiłam o prawie dekadę mój poprzedni rekord z lat 60
Na film trafiłam przypadkiem, znaczy zwyczajnie szukając jakichkolwiek starych tolly z napisami (a nie ma tego za dużo niestety) i ku mojej radości tym samym odkryłam fascynującą i wielce wszechstronną kobietę znaczy Bhanumathi Ramakrishnę. Łatwiej można wymienić chyba czego nie robiła, niż wszystko to, czym się w trakcie swej kariery parała. Więc może pokrótce na przykładzie 'Chandirani' właśnie: otóż Bhanumathi w tym filmie zagrała (i to podwójną rolę!), zaśpiewała (jak zwykle zresztą, znaczy zawsze sama śpiewała swoje piosenki filmowe, bo była bardzo wykształcona muzycznie), wyreżyserowała go (to był jej reżyserski debiut) i wyprodukowała. Tym samym była pierwszą kobietą w Indiach, która dokonała tych wszystkich rzeczy w jednym filmie naraz (a oprócz tego zdarzało jej się też pisać scenariusze, komponować muzykę do filmów, montować je itp). A sam film był trilingualny i wszedł do kin jednocześnie w wersji telugu, tamilskiej i hindi.

Jak wspomniałam już w tytule fabularnie to przygodowy dramat kostiumowy i jak na masalę przystało na początku ku oszołomieniu widza naprawdę dużo się dzieje Akcja rozgrywa się w pewnym królestwie, którego władca zakochuje się w córce ubogiego farmera i postanawia ją poślubić. Oczywiście nie obędzie się bez protestów, zwłaszcza ze strony dowódcy wojsk, uważającego że to niegodny króla mezalians (na który jego poddani się nie zgodzą), ale dzielny władca płomiennym przemówieniem przekonuje niechętną początkowo radę do swych planów, także wyrażają oni zgodę na ten ślub. Ale dowódca tak łatwo się nie podda. Tuż po porodzie bliźniaczek truje młodą matkę, a jej śmierć powoduje, ze król popada w szaleństwo i w tym momencie staje się już niezdolny do rządzenia...Władzę przejmuje więc ów dowódca oczywiście. Wierny królowi premier postanawia uratować małe księżniczki, ale udaje mu się wynieść z pałacu tylko jedną, a przy drugiej zostaje złapany i zabity. Mała księżniczka wraca zaś do pałacu, który stanie się jej więzieniem. Dowódca bowiem sprytnie chce zalegalizować swoją władzę wydając ją po dorośnięciu za swego syna Mukunda. Mija 17 lat. W królestwie źle się dzieje, a wyzyskiwany lud coraz bardziej się burzy, czemu trudno się dziwić skoro przy byle okazji (np. na ślub ukochanego kota żony dowódcy - poważnie mówię To był normalny uroczysty, tradycyjny ślub - od oględzin 'młodych' począwszy, przez astrologa, na uroczystym obrządku ślubnym kończąc) nakłada mu się nowe podatki a pamięć o prawdziwym władcy wciąż żyje... Tymczasem jeden z poddanych zdradza swemu młodemu wychowankowi, Kishorowi, że tak naprawdę jest on synem zabitego ministra i że druga z księżniczek - Chandirani została przez jego ojca ukryta w lesie pod opieką zaufanej kobiety. Przejęty zobowiązaniem wobec swego zmarłego ojca (chce go i pomścić i przywrócić księżniczki na tron) Kishore wyrusza, aby odnaleźć i sprowadzić Chandirani.. Cóż, pewnie nie tak trudno przewidzieć, jak to się skończy, ale to nie znaczy, że nie można się dobrze bawić

Przede wszystkim jestem zachwycona Bhanumathi! Co za kobieta, co za aktorka! Zagrała świetnie dwie całkiem odmienne od siebie postaci: zahukaną Chandę, która wszystkiego się boi a przede wszystkim zadziorną i waleczną Chandirani, wychowywaną w lesie pełną temperamentu i energii dziewczynę, która łazi po drzewach, strzela z łuku, fechtuje, jeździ konno, wali facetów po gębie (albo ich gryzie, jak Kishora na powitanie Bo babcia ją uczyła, żeby tak reagować jak facet wyciąga do niej łapę) i niczego się nie boi (nawet tygrysa potrafi zabić!). Oczywiście w pewnym momencie dojdzie do spotkania obu sióstr i tu też Bhanumathi bardzo ładnie je obie zróżnicowała Znakomicie zagrana jest też scena, gdy to przeżywająca bardzo trudny moment bohaterka udaje przed kimś, że wszystko jest ok robiąc 'dobrą minę do złej gry'. A i Bhanumathi ma świetny, niski głos (tak, to te czasy, kiedy jeszcze na południu tak nie 'słodzili' w głosach heroin) i oczywiście pięknie śpiewa
Kishora zagrał NTR. To moje drugie z nim spotkanie i w sumie podobna postać - taki dzielny, urwisowski młodzian z błyskiem w oku. Fajny (i znów bardzo do Juniora podobny, znaczy raczej Junior do niego) ale jednak chętnie zobaczyłabym kiedyś i jakieś jego spokojniejsze wcielenie. Na początku bałam się trochę, że zabierze Bhanumathi większość 'chwały' i to on będzie głównym 'hirosem' ale na szczęście tak nie było
Zdradzieckiego i szujowatego dowódcę zagrała kolejna legenda kina telugu (i południowego w ogóle) czyli SVR. Świetny aktor charakterystyczny, widzę go po raz trzeci a pierwszy w roli negatywnej i znów jestem pod wrażeniem, choć trochę mi szkoda, że w trakcie rozwoju akcji jakoś jego rola zmalała...Kawał szui, takiej wrednej, zdolnej do wszystkiego a przy tym inteligentnej i nieźle kalkulującej. Za to synuś znaczy Mukund raczej chyba podobny do matki (tej od kota), bo to wzorcowy idiota i jednocześnie nośnik filmowego komizmu. Z jednej strony bufon i chwalipięta (w końcu ma być 'następcą tronu'), z drugiej tchórz (co przed tygrysem chowa się za zasłonę albo pod łóżko) i maminsynek, co leci skarżyć się tatusiowi, ze księżniczka nie jest zainteresowana jego zalotami...Nie znam aktora, ale dobrze mu to wyszło

Jeszcze porcja screenów:
Bhanumathi solo:
http://i26.tinypic.com/rvemvt.jpg
http://i25.tinypic.com/2hnyvy1.jpg
http://i27.tinypic.com/1y2yqb.jpg
http://i25.tinypic.com/k48f7s.jpg
http://i28.tinypic.com/2vru0yb.jpg
http://i27.tinypic.com/2wg66fm.jpg
Z NTRem:
http://i25.tinypic.com/2nlbzhx.jpg
http://i27.tinypic.com/esqi3t.jpg
Obie bohaterki razem:
http://i25.tinypic.com/2cx89p0.jpg
http://i29.tinypic.com/33v2o3s.jpg
I NTR z SVRem:
http://i27.tinypic.com/vrwsoi.jpg

Z klipów znalazłam na YT tylko dwa:
Bhanumathi czyli księżniczka z synem dowódcy w zalotach: http://www.youtube.com/watch?v=B8HPV4qs6SE&feature=related
I z NTRem w piosence o gwiazdach: http://www.youtube.com/watch?v=05jBrd_dKu8&feature=related

Sam film jak już wspomniałam naprawdę dobrze się ogląda, choć nic to wielkiego - ot taka urocza błahostka. Ale jaka miła!
Muszę jednak wspomnieć o pewnych problemach technicznych: niestety dotyczą i obrazu (znaczy są momenty, gdy nagle ciemnieje a potem jaśnieje i te kontrasty są spore, na szczęście tego nie ma dużo) i dźwięku (tu już gorzej, bo część dialogów jest ewidentnie źle nagrana i głosy brzmią 'jak ze studni':/). Niemniej w końcu to film sprzed ponad 50 lat.
W każdym razie mimo tych niedogodności ja czuję się zdecydowanie zachęcona do dalszego poszukiwania starych, czarno-białych jeszcze telugów. Bo fajne są Ostatnia edycja 15 września '09.
Mi_Szelka, 15 września '09

Zbieram szczękę z podłogi, niemerytorycznie stwierdzam, że tym razem nieźle zaszalałaś i życzę dalszych sukcesów

Ps. Wrzuć proszę kilka skrinów jak ona wymachuje szabelką i leje ~~po mordach~~ mężczyzn Ostatnia edycja 15 września '09.
mariola, 15 września '09

Ha, mam jeszcze dwa podpisane filmy Bhanumathi z ANRem, też z lat 50, a zresztą teraz dla niej to już chyba i saute cokolwiek obejrzę

edit:
Takie rzeczy to trzeba zobaczyć w ruchu znaczy w filmie Bo jakość kopii i tak jest średnia i ze screenami miałam problem a w ruchu to już na pewno nie wyjdą:/ Ostatnia edycja 15 września '09.
Mi_Szelka, 13 października '09

Ja już też mogę powiedzieć, że to moje najstarsze filmidło telugowe Choć o mały włos byłby nim inny film.
I jakie cudne, mimo iż dziurawe jak ser szwajcarski, Kishore wytrącił mnie z równowagi i zakończenie ciut rozczarowało (hlip!) ALE Bhanumati nieziemska, włada rapierem lepiej niż Dharmendra w Alibabie posługuje się łukiem, a do tego pięknie śpiewa. Dodatkowo robi wrażenie skoro wiemy, że i reżyserka; musiała mieć niezwykle silną osobowość by dać sobie rade w świecie mężczyzn ŹLI mają ciekawe narzędzia swych zbrodni a generał wykonuje zbrodnicze i sugestywne miny jak na szuję przystało. SVR o świńskich oczkach rządzi, zastanawiałyśmy się jak bardzo musi być ślepy, że nie zauważył totalnego braku czegokolwiek (poza tchórzostwem) u swojego syna. Ja bym ja była szują to bym syna raczej do studni wrzuciła albo na wychowanie za granice oddała na zawsze.

Jednym słowem, cud, miód i orzeszki prażone
mariola, 13 października '09

A jaki inny film, jesli można wiedzieć? I mam nadzieję, że i tak go obejrzysz i o nim napiszesz
jak bardzo musi być ślepy, że nie zauważył totalnego braku czegokolwiek (poza tchórzostwem) u swojego syna. Ja bym ja była szują to bym syna raczej do studni wrzuciła albo na wychowanie za granice oddała na zawsze.

Ale jesteś pewna, że nie zauważył? Ale wszak to był jego jedyny syn znaczy potencjalny dziedzic zagrabionego tronu, a sukcesja 'po krwi' rzecz ważna (niezależnie od jakości owej krwi) a Twoje pomysły na rozwiązanie sprawy by go tego przecież pozbawiły
No i przy okazji, może Ty zrozumiałaś jak to się stało, że
Spoiler:
Kishore przeniósł tak nagle afekt z jednej siostry na drugą, bo przecież wiedział, że to ta druga - został wcześniej poinformowany o ich zamianie
Mi_Szelka, 13 października '09

Co do spoilera
Spoiler:
OH, jakże mnie to zeźliło!! Miałam ochotę wziąć patelnię i przyłożyć niewdzięcznemu dwulicowcowi!! Grrr...
Ja doszłam do wniosku, że musieli przy składaniu (czytaj: odtwarzaniu, bo podejrzewam po jakości, że odtwarzali to z różnych taśm) kawałek umknął... albo bajerant jeden od początku startował do dwóch sióstr, i ta wojownicza po prostu sknociła sprawę przy zalotach młodego... chociaż nie, niech zostanie kłamcą i łgarzem jak to facet
mariola, 13 października '09

Hmmm... to ja w zasadzie doszłam do podobnych wniosków I tak, też stwierdziłam, że chłopy to są wredne i gupie
Istotka, 14 października '09

Dołączam się do gromów spadających na dwulicowego Kishora i zachwytów nad wszechstronnie uzdolnioną Bhanumathi; to jest girl power w czystej postaci, zwłaszcza jako kąsające dziewczę z lasu Cały film rzeczywiście nie jest może szczególnie oryginalny czy wstrząsający, ale wciąga lepiej niż niejeden współczesny przereklamowany hicior. Podobał mi się też nieprzeszarżowany humor, który na Południu bywa czasem meczący, a tutaj potrafi naprawdę rozśmieszyć (patrz: kocie wesele). Bhanumathi to prawdziwa perła, nie dość, że świetnie wygląda, tańczy i śpiewa, to i za kamerą dzielnie daje sobie radę, i to w latach 50! Rispekt.
Jedna wątpliwość techniczna: mamy z MiSzelką podejrzenia, że kopię na dvd sklejono z kilku różnych wersji (być może nawet gubiąc coś po drodze, patrz spoilery), mieszając czasem języki - no chyba, że Chanda chciała zaszpanować obyciem, śpiewając piosenkę w hindi?
mariola, 14 października '09

Wszystko jest możliwe, wszak film wyszedł dopiero niedawno, więc chyba teraz po prostu wyciągają różne rzeczy gdzieś z archiwów i kombinują, czy jeszcze da się coś z tym jakoś zrobić czy nie

A Bhanumathi to potrójna Urvashi (znaczy 3 razy zdobyła National Award dla najlepszej aktorki, a tak się owe laureatki potem nazywa) Z południa to jeszcze chyba tylko Sharada czegoś takiego dokonała

I jeszcze coś: nie chcę tu zasług Bhanumathi bynajmniej umniejszać, ale myślę, że gwoli uczciwości warto wspomnieć, iż miała jednak i wsparcie i to męskie, bo wyszła za reżysera (wbrew woli swej rodziny) i to wspólnie z nim założyła wytwórnię (nazwaną imieniem ich syna). Czyli primo już wtedy zdarzali się mądrzy faceci, którzy nie oczekiwali tylko żony, która potulnie będzie siedzieć w domu (jak na porządną indyjską żonę a i matkę przystało), ale jeszcze wspierali ich rozwój i karierę zawodową, a secundo małżeństwo (zawarte w tym przypadku 10 lat przed Chandirani) nie musi być dla aktorki końcem kariery, wręcz przeciwnie - wszystkie ważniejsze osiągnięcia Bhanumathi to już osiągnięcia mężatki (i reżyseria i produkcja i aktorskie National Awards). Mieliby więc i współcześni z kogo czerpać wzorce i od kogo się uczyć... Ostatnia edycja 14 października '09.
Gauri, 6 grudnia '09

Ech, i co ja mam napisać? Bo się chyba czegoś więcej spodziewałam... No ale spróbuję po kolei (z reguły działa).

1. Też z dumą dołączę do listy pod tytułem: "mój najstarszy obejrzany film telugu (i południowy w ogóle)".
2. Film można polecić jako ciekawostkę, zwłaszcza ze względu na:
- osobę Bhanumati,
- film z kobieta w roli głównej (a właściwie dwóch rolach),
- młodziutkiego NTRa
3. Jakiż koszmarnie teatralny sposób gry!! O.o Zwłaszcza facetów! OMiC!
4. Za to Bhanumati świetna Bardzo ładnie przedstawiła dwie różne postacie, jej gra była całkiem niezła i przy kolegach z planu to nawet naturalna.
5. Jak to statycznie zostało nakręcone! Gdyby chociaż ten film był o 5 lat starszy...
6. Lepiej podaruję sobie jednak porównania z północnym "Baaz" z tego samego roku. Chociaż początkowo bardzo się nasuwały.
7. Jakość techniczna jest koszmarna. Czy ten film nie został może częściowo zdubbingowany niedawno? Postacie mówiły różnymi głosami
8. I jednak Kishore zabrał troszkę chwały Bhanumati. To on wywołał powstanie, on stał na czele ludzi, on walczył, podczas gdy jedna z bohaterek siedziała w zamku, a druga w domu ministra. W końcówce udało się dziewczynie zrehabilitować (ależ szkoda, że tak mało walczyła, bo pięknie fechtowała, pięknie!), ale...

Spoiler:
1. WTF?? Najpierw kochał jedna, zawrócił jej w głowie, a później nagle kocha drugą?? Faceci to świnie!
2. Tja, oczywiście, że skoro facet ją odrzucił, to nie mogła zostać sama, musiała się usunąć, najlepiej zginąć, a jeszcze lepiej poświęcić życie dla kraju i siostry z ukochanym:/
Tja po raz drugi - bo oczywiście to porządna indyjska niewiasta, strachliwa, wpatrzona w ukochanego, siedząca w domu może zostać żoną:/ A ta odważna, waleczna, wiedząca czego chce, potrafiąca o to walczyć, nadaje się najwyżej do poświęcenia życia:/
I to kobieta nakręciła:/

9. Ale pomimo drobnych zastrzeżeń, to całkiem miła błahostka. I cieszę się, że ją obejrzałam.
Mi_Szelka, 6 grudnia '09

3. Jakiż koszmarnie teatralny sposób gry!! O.o Zwłaszcza facetów! OMiC!

Hem, nie widziałaś Mahabharaty z przełomu lat 80 i 90. To jest dopiero teatr! (Ja wytrwałam tylko 10 odcinków, dzielna ja)

7. Jakość techniczna jest koszmarna. Czy ten film nie został może częściowo zdubbingowany niedawno? Postacie mówiły różnymi głosami

Ja tam raczej stawiam na to, że składali to z różnych kopii, nawet tych hindi-języcznych Ostatnia edycja 6 grudnia '09.
askay, 6 grudnia '09

Ha! Mój pierwszy NTR I nawet go poznałam, choć nie czytałam wcześniej, kto gra. W ogóle nic na temat tego filmu nie czytałam
Znaczy, miałam niesamowitą satysfakcję Dlatego nie wchodzę na wątki przed obejrzeniem filmu i nie czytam nic na jego temat.

Ale do rzeczy. Sam film jest ciekawym eksperymentem Bhanumathi Ramakrishny. I to teraz doceniam. Jej podwójna rola była odpowiednio rozgraniczona, tak że widz nie miał wątpliwości, którą z bliźniaczek widzi w danej chwili na ekranie. No, może poza jedną sceną, kiedy to ta cichsza i tchórzliwa siostra nagle szerzej otwiera oczy i zaczyna jaśnieć. Ale to pewnie czar miłości W ogóle podobała mi się idea kobietki walecznej i bezczelnej. Szkoda, ze aktorka/reżyserka/producentka i pieśniarka w jednym nie była w tym pomyśle konsekwentna. Nagle bowiem moja odważna bohaterka zaczyna się poddawać, jej zachowanie graniczy z szaleństwem i czekam tylko, kiedy sięgnie po karafkę z mocnym trunkiem.
Druga z sióstr jest skrajnie zastraszona, boi się nawet własnego cienia. Szkoda, że to
Spoiler:
nie ona okazała się na końcu tą silną. Że to nie ona poświęciła swoje życie, by ratować bliskich

W sumie pomimo tytułu i niepodzielnej władzy Bhanumathi na planie i tak głównym bohaterem okazuje się mężczyzna. Kishor NTRa to postać dla mnie bardzo tradycyjnie odmalowana. Odważną, hardą kobietę się podziwia i wspiera w jej działaniach, ale kochać można tylko dziewczynę pokorną, która potrzebuje silnego, męskiego ramienia. Sam aktor był bardzo nierówny. Są sceny, gdzie jego teatralność (notabene do dziś kopiowana przez młodsze pokolenia Nandamurich) jest nie do zniesienia. I takie, gdzie gra zadziwiająco naturalnie. Rzeczywiście, było w nim coś, coś przyciągało widza
Obowiązująca w ówczesnym Madrasie (jako centrum filmowym południa) kodyfikacja mimiki twarzy jest niesamowita. Muszę się wreszcie zabrać za Udayananu Tharam

Kopia filmu wywoływała jednak u mnie drgawki. Widać, a raczej słuchać, że część scen miała robione postsynchrony czy też dubbing po wielu latach. Może to kopia zmontowana z tego, co pozostało z tych trzech wersji językowych i przerobiona na telugu. Ale popracowano tylko nad warstwą dialogową, warstwy dźwiękowej po prostu nie ma. Zatem co jakiś czas dostajemy sceny, gdzie nie słychać niczego, poza kiepsko zrobionym dialogiem. Skąd oni wytrzasnęli te głosy? Czyżby to sama aktorka robiła dubbing po latach? Brzmi to fatalnie

Film do obejrzenia w ramach ciekawostek z południa. Ostatnia edycja 6 grudnia '09.
mariola, 6 grudnia '09

Odważną, hardą kobietę się podziwia i wspiera w jej działaniach, ale kochać można tylko dziewczynę pokorną, która potrzebuje silnego, męskiego ramienia.

Samo życie niestety:/ Rzekłabym, że i dziś takie podejście jest nieraz widoczne i wcale nie tylko na południu Indii.
I sądzę, że robiąc 50 lat temu rozrywkową wszak masalę 'dla ludu' i pakując w to własne pieniądze Bhanumati musiała sobie z tego dobrze zdawać sprawę... Ale skoro jednak zgodnie traktujemy bohatera jako męską świnię (a nie obiekt do wzdychania i podziwiania) to coś chyba udało jej się przemycić Ostatnia edycja 6 grudnia '09.